Na miejsce dotarliśmy późnym czwartkowym wieczorem. W pisanej zastaliśmy sporą grupę uczestników z wielu zakątków Polski. Okazało się, że jest nas 23 osoby. Plan na jutro to J. Wysoka i J. Ptasia. Został dokonany obligatoryjny podział grupy na cztery zespoły, każdy z nich miał swojego kierownika. Po dwa zespoły na jaskinię, podążające innymi partiami. Rano wszyscy wstali i zaczęło się pakowanie sprzętu. Tu walka o każdy, krótki sznurek, żeby tylko za wiele nie nosić zbędnych metrów. Gdy już wszystko było przygotowane i spakowane, czekaliśmy na sygnał do wyjścia, które wciąż się przedłużało. Powodem zwłoki był ciągły deszcz… Dość szybko kierownictwo obozu podjęło decyzję o zaniechaniu dzisiejszych akcji, ze względu na niekorzystne warunki pogodowe. Prognozy na następny dzień są obiecujące.

W jadalni nastąpiła zmiana planów. Gdy wypadł nam jeden dzień, wiadomo było, że zamiast planowanych dwóch akcji jaskiniowych podczas obozu, zdołamy zrobić tylko po jednej. Melon zadecydował o całkowitej reorganizacji. Postanowiono, iż jutrzejszego dnia, o 6:00 (rano) wyjdą cztery zespoły do czterech różnych jaskiń. Wytypowane jaskinie to: Ptasia do nowego dna, Wysoka do Koloseum, Nad Kotlinami do wodociągu i Śnieżna do drugiego biwaku. Każdej z nich przydzielono kierownika i instruktora (w roli niezależnego obserwatora). Kierownicy mieli wytypować ludzi do zespołów. Ostatecznie, chyba każdy trafił do zespołu, który go interesował. Bynajmniej nie było kłopotów z podziałem.

I tak zespoły, liczące od 6 do 9 osób, wiedziały już jaki jest plan na jutro. Teraz należy wypakować, przygotowane wcześniej wory i przepakować według nowych wytycznych. Emocji nie brakowało, podobnie jak poprzednio, nikt nie miał zamiaru nosić zbędnych gramów liny, dłuższej niż wynikało to ze szkiców jaskiń, skonsultowanych z instruktorami. Udało się! Każdy zespół ma to co powinien mieć. Jest popołudnie, czas na jakiś obiad.

Po obiedzie na bazie panowała luźna atmosfera. Powoli zaczynała się integracja, która przedłużyła się do wieczora, jednak na tyle tylko, by było możliwym wstać o 5 rano. Ku ogólnemu zdziwieniu zaczął padać śnieg. Padał całą noc. Niewielu wierzyło, że dojdzie do skutku nasze jutrzejsze wyjście.

O dziwo wszystkie zespoły, oprócz jednego – idącego do J. Śnieżnej (tu kierownik wyjścia postanowił o przesunięciu planu o godzinę), były gotowe do drogi około 6:00. Podwórko pokrywa 10 cm śniegu, który już nie pada. Wychodzimy. I tak każda grupa udała się inną drogą.

Celem mojej ekipy, kierowanej przez Janka, była J. Ptasiej. Droga wiodła nas czerwonym szlakiem na Ciemniak, przez Adamicę, Dolinę Mułową, aż nad Próg Mułowy. W górach około 30cm śniegu. Dzięki naszemu instruktorowi – Markowi Lorczykowi, wiedzieliśmy jak iść w miarę bezpiecznie. Dojście do „przebieralni” zajęło nam około 4 godzin. Dość dobre tempo, zważywszy na zimowe warunki. Choć śniegu było sporo, słoneczna pogoda i bardzo dobra widoczność, rekompensowały nam trudy podejścia. Z mojej strony dodam, iż przydatnym gadżetem okazały się kije trekkingowe. Może nie ze względu na ciężki plecak – bo w porównaniu z wyprawowym taki nie był, lecz ze względu na stabilizację, którą zapewniały.

Po przebraniu, zjeżamy około 50m po zboczu jeszcze na powierzchni, mały trawers, kilkanaście metrów do góry i jesteśmy pod otworem. Poręczuje Janek. Akcja idzie dość sprawnie. Studnia za studnią posuwamy się do przodu. Po kilku godzinach doszliśmy do „Zacisku Klasy Lux”. Przeszli go wszyscy – nawet ja… Jednak tuż za nim było przewężenie. Punktowy, bardzo wąski zacisk. Niestety moja klatka piersiowa nie pasowała rozmiarowo. Po czterech próbach i konsultacji z Markiem, zaniechałem kolejnych podejść. Zawracamy. Nie ma sensu bym próbował się przepchać przez cisnotę, gdyż mogło by się to skończyć utknięciem lub kontuzją żeber. A to z koli mogło skutkować akcją TOPR’u, a co za tym idzie, rozkuciem jaskini (ale się tłumaczę ;).

Wracając reporęczuję wraz z Jankiem. Przy otworze jesteśmy jeszcze gdy jest jasno. Jednak zanim wszyscy doszli do przebieralni, po oblodzonej linie, zajęło jeszcze około 2 godziny. Powrót na bazę poszedł sprawnie, w czasie około 3 godzin. Jesteśmy pierwszym zespołom na bazie.

Tej nocy wszyscy bezpiecznie powrócili z akcji. Choć ostatni zespół przyszedł dopiero około 6 rano. Późnym porankiem wszyscy powoli zaczynali się zbierać na śniadanie. Zapadała decyzja, że o 12:00 będzie walne zebranie podsumowujące obóz. Wszyscy zebrali się w jadalni. Każdy z kierowników zespołów opowiedział, jak każde wyjście było widziane z jego perspektywy. Dodatkowo każdy z instruktorów obecny na danym wyjściu, uzupełniał i dodawał ze swojej strony uwagi i spostrzeżenia co do organizacji i przygotowania.

Po relacjach, każdej z grup było wiadomo, że tylko jedna grupa wykonała swój plan do końca. Była to grupa idąca do Nad Kotlin, osiągająca Wodociąg. Choć grupa idąca do Wysokiej także osiągnęła swój zamierzony punkt końcowy jaskini jakim było koloseum, nie dotarła tam w pełnym składzie. Ekipa ze Śnieżnej dotarła do okolic drugiego wodospadu, zamiast do drugego biwaku. Jednak tu głównym utrudnieniem była ilość osób – bo grupa ta liczyła aż 9 grotołazów, zamiast planowanej szóstki. Jaskinia Ptasia, jak pisałem wyżej, dotarła tuż za zacisk klasy LUX.

Instruktorzy podkreślani, iż najwięcej pracy trzeba włożyć w poręczowanie, gdyż ten element dosyć poważnie spowalniał, każdą z akcji. Tutaj najwięcej można by poprawić. Dochodziło do tego oczywiście nieznajomość jaskini. Z pozytywnych aspektów, które zostały wymienione, była organizacja „pracy” w jaskini i sprawne poruszanie się po linach.

Po zebraniu nastąpiło klarowanie i czyszczenie lin, kompletowanie i liczenie sprzętu.. O dziwo wszystko się znalazło ;]. Sprzątanie i pakowanie poszło dość sprawnie, wszyscy bardzo byli pomocni.

Choć każde wyjście powinno być podsumowane przez uczestników danego wyjścia, to parę słów o całości mogę dodać od siebie. Dla mnie Centalny obóz to bardzo trafiony pomysł. Jest on wspaniałym miejscem by poznać nowych ludzi ze środowiska, prawie z każdego zakątka Polski. Jest to szczególnie przydatne takim „swieżakom” jak ja. Dodatkowo, a może i głównie, daje możliwość pójścia na ambitniejsze akcje, pod okiem instruktora, od którego zawsze można dowiedzieć się wiele ciekawych informacji, a także posłuchać interesujących historii jaskiniowych.

Warto było pojechać!!! Choć pogoda nas nie rozpieszczała, a wręcz wystawiała na próbę, nie poddaliśmy się jej – daliśmy wszyscy radę. Z niecierpliwością będę wyglądał kolejnej akcji z tej serii.

Wielkie podziękowania dla instruktorów czuwających nad naszym bezpieczeństwem. W szczególności dla koordynatora obozu Roberta Matuszczaka. DZIĘKUJEMYYYY!

Tekst i zdjęcia: Tomasz Utkowski

Wyprawa, wyprawa… i po wyprawie. Jak to w reklamie pewnej znanej firmy telekomunikacyjnej – serce zostało na Picos, a rozum… pojechał w Tatry. Decyzję o wyjeździe podjęłam dość spontanicznie podczas spotkania (no, właściwie imprezy) w klubie w środę, a już w piątek po pracy siedziałam w aucie z bananem na ustach. A co. Pozbieranie ekipy do auta zajęło nam trochę czasu. O ile z Arkiem i Magdą szybko wrzuciliśmy sprzęt do bagażnika, tak z bagażami Grześka było trochę problemu. Dwa plecaki i torba z kalafiorem… Hmm 🙂 Sprzętu wspinaczkowego mieliśmy jak na jakąś zaciężną akcję. Jechaliśmy w dziury, ale miałam wrażenie, że coś mnie ominęło. No nic, wspólnymi siłami rozparcelowaliśmy zawartość jednego plecaka i poupychaliśmy skrzętnie w zakamarkach bagażnika. Nie wiem, jakim cudem to się tam wszystko zmieściło. Grunt, że Grzesiek tego nie widział. Na pocieszenie dostałam do opieki kalafiora wraz z resztą ciekawej zawartości torby. Zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy aby trafiłam rzeczywiście na właściwy wyjazd.

Wszyscy byli pełni zapału, tak, wstańmy skoro świt! Stanęło na 7, na 8 umówiliśmy się na wyjście z Mr. Elektronem. Miał do nas dojechać z innej imprezy. No i dobrze, że był ktoś z zewnątrz, bo o 7 to przewracaliśmy się na drugi bok, smiejąc się w duchu z głupiego budzika i ambitnych postanowień. Pewnie byśmy jeszcze spali, ale Elektron dotarł po 8 i truł. Nie było wyjścia. O dziwo udało się w miarę zebrać i po upchaniu plecaków ruszyliśmy dziarsko na szlak. A na szlaku cudy i dziwy (te drugie w sensie dosłownym nawet). Standardowo jak to na deptaku, dzikie tłumy stonki w japonkach, klapkach i innych typowo górskich butach. Standardowo również czułam się jak dziwoląg, nieprzystosowana ubiorem i mentalnie. Do tego usłyszałam pytanie, czy idę na nartach zjeżdżać. Aha, no tak, kijki. Byle do odejścia szlaku.

No, teraz było zdecydowanie przyjemniej, z dala od zgiełku. I jeszcze tylko zakręt, potem strumień, podejście jedno i drugie i Przysłop. A potem już tylko podejście i podejście i jeszcze większe podejście. A kamienie się nie kończą. Chciałoby się zaśpiewać:
A droga długa jest
Nie wiadomo czy ma kres
A droga kręta jest
Co dalej za zakrętem jest
Kamieni mnóstwo
Pod kamieniami leży szkło
Szło by się długo
Gdyby nie to szkło to by się szło (…)
Szkła co prawda za dużo wieczorem nie było, ale dobrze na coś zwalić. A co. Grunt, że w komplecie doczołgaliśmy się pod właściwy otwór. Była pewna szansa, że nie znajdę, bo jedyna moja wizyta w tym miejscu odbyła się w mglistych warunkach i przyznam szczerze, nie zawracałam sobie głowy jakąśtam ścieżką.

W dziurze poszło nam całkiem nieźle. Ekipa podzieliła się zadaniami i napieraliśmy szybko w dół. Arek dzielnie poręczował moje ulubione miejsce – trawersik nad studnią. Właściwie, to nie wiem, czy to bardziej trawers, czy po prostu meander ze studnią, grunt, że trzeba się nieźle zaprzeć i nie patrzeć w dół. Arek się tak zapierał, że nawet zdołał z siebie część sprzętu wypiąć i zgubić. Przepadło. Grzesiek z Magdą wycofali się z tego miejsca, bo sił nie starczyło, natomiast nasza „szybka trójka” doczłapała do zamierzonego celu – Sali pod Płytowcem. Na pochylni z piarżyskiem zastaliśmy raj dla spragnionych – dwa garnki wypełnione po brzegi wodą. Co za ulga. W poszukiwaniu galerii ze zdjęciami zwiedzilismy parę innych korytarzy i wreszcie wiem, gdzie są te wszystkie odejścia w inne partie jaskini.

Z dziury wyszlismy już po zachodzie słońca. Widok na rozświetlone Zakopane i okolice był niesamowity. Co ciekawe, dobiegały nas czasem nawet dźwięki muzyki z miasta. Myślałam początkowo, że już źle ze mną, skoro słyszę głosy, ale to jednak nie było złudzenie. Drogę w dół pokonywaliśmy błyskawicznie, mało co nie łamiąc nóg. Szczególnie ja, gdy idąc ostatnia i sama, usłyszałam szelest w krzakach. Serce podskoczyło mi do gardła, a w głowie od razu pojawił się niedźwiedź i szerg kolejnych przerażających obrazów. Muszę przyznać, że popędziłam wtedy nieźle. Na bazie czekała na nas miła niespodzianka w postaci kartonów z pizzą. Magda z Grzesiem zadbali wsaniale o nasze żołądki. Nawet nie mieliśmy siły podgrzewać, rzuciliśmy się na jedzenie jak wilki. Dawno nie jadłam takiej dobrej pizzy 🙂

Drugiego dnia wyspaliśmy się porządnie i jak rasowi turyści postanowiliśmy udać się na wycieczkę na Halę Gąsienicową i nad Czarny Staw. Napatrzyliśmy się znów na japonki i inne górskie wynalazki. Zawsze się zastanawiam, po co nam właściwie te treki i wygodne ciuchy, skoro w japonkach też się da? Nad stawem zrobiliśmy rzecz karygodną – popas na miękkiej trawce z piwem i zakąskami. Znaczy się, uprawialiśmy turystykę. Widoki były cudowne, trawa miękka, a teren ukształtowany prawie jak grajdołek – nic tylko się zdrzemnąć.

Po wycieczce obowiązkowo Adamo. Długo przyszło nam czekać na kelnera, potem na rachunek, koniec końców godzina powrotu do domu mocno nam się przesunęła. W efekcie dotarliśmy do wrocka gdzieś po 2… Zastanawialam się nawet, czy iść w ogóle spać, czy od razu do pracy. A co.

Uczestnicy:

• Magda Sikora
• Kasia Filipek
• Arek Młynarczyk
• Grzesiek Szmidt
• Adam Pyka – Mr. Elektron

Tekst i zdjęcia: Kasia Filipek